,, Ես կգամ և միասին մեր տունը կշինենք,,

Ապրիլի 29-ին դպրոցում հերթական միջոցառումն էր: Միջոցառումը յուրահատուկ էր և յուրահատուկ էր նրանով, որ նվիրված էր զինծառայողների մայրերին: Հրավիրված էին համայնքի զինծառայողների մայրերը: Տխուր էին բոլորը, բայց ամենքի աչքերում գնահատված լինելու շող կար, ու հպարտության փայլ կար գիտակցված: Կրկնակի էր պատասխանատվությունը Գայանե Մկրտչյանի և  Անահիտ Մինասյանի համար, ովքեր  և ուսուցիչ էին, և՛ զինվորի մայր: Հուզված էին ամենքը, և հաճախ հուզմունքը ընդհատում էր խոսքը: Միջոցառումն ավարտվեց խաղաղության կոչով, հույսը լիացավ ու հոգու արդար երթին միացավ:

Предыдущая запись

Ոգու արցունք և ցասում

Следующая запись

Շաբաթօրյակ
Яндекс.Метрика